Энэ блогоос: | Үүцлэх | өөр блог » |
Блог үүсгэх | Нэвтрэх |
Намайг ажлаа хийгээд сууж байна гэж бодож байгаа. Гэтэл бие минь энд байгаа ч сэтгэл минь хаа нэгтээ дүүлж, зугаалж, жинхэнэ эрх чөлөөгөө эдэлж явна... Би харагдаж байгаа шигээ биш ээ.
Их дээд сургуулийн хонхны баяр, төгсөлтүүд хаа сайгүй болж буй энэ мөчид би нэгэн ангийнхны 45 жилийн дараах уулзалтын тухай бичиж байгаа нь учиртай. Өнөөдөр мөнгөн хонхоо зүүгээд амьдралын алтан босгыг алхаж байгаа тэд маргааш ахин уулзахын ерөөл тавиад салдаг шүү дээ. Ахин уулзах мөч бүхэнд тэр цөөрсөөр, ангийнхныхаа зорин ирэх хүмүүсийн нэг нэгээр багассаар байдаг нь сэтгэл өвтгөдөг юм билээ. 
Яагаад ингэж их санана вэ?
Яаж дурлуулахаараа
Яаж хайрлахаараа
Сэтгэлийг минь хоосортол
Харцыг минь мухардтал
Гүн нойрыг зүүдтэй минь хамт
Эзэн нь юм шиг захирчихаад
Ингэтлээ их сануулна вэ? 
Намайг будаг шунх, оо энгэсэггүй, гоёж гоодсон өнгөлөг хувцасгүй, эзэмшсэн мэргэжил, сарын цалингүй байхад минь олж харсан, тэгээд гололгүйгээр “хайртай” гэдэг үгийг зүрхлэн хэлсэн түүний минь төрсөн өдөр өнөөдөр. Намайг олох гэж, надад түшиг тулгуур болох гэж, энэ орчлонд чи минь ирсэн болохоор хуанлийн хуудасны энэ өдөрт хамгийн их баярлаж явдаг билээ.
Хажуугаар өнгөрөх хүмүүсийн амьсгалаас уур савсах нь өглөөний жихүүн агаарыг илтгэнэ. Хүйтэн хоножээ. Тэр уг нь цас ороход дуртай. Гэсэн ч будран орсон энэ цас түүний хүрэл зүрхийг нь шимшрүүлжээ. Үүр хаяарснаас хойш өөрийг нь зүглэн алхах хүн бүрийг горьдонгуй ширтсээр байлаа. “С.Зориг 50 нас хүрлээ” гэсэн томоос том самбарын өмнө тэр жижигхээн харагдаж байв. 
4-р сарын 12-ны шөнө би ёстой сонин зүүд зүүдэллээ. Хав харанхуйд тас хар хувцастай, хар баг зүүсэн Мандухай цэцэн хатан дээр л гардаг шиг олон хүмүүс экс Ерөнхийлөгчийг барих гээд байшинг нь бүслээд л, ийш тийшээгээ хулгайгаар хараад л бөөн юм болж байна аа. Тэд нар цагдаагийнхан, тусгайгийнхан, эсвэл Авилгатай тэмцэх газрынхан ч юм уу яг аль нь гэдэг нь сайн мэдэгдэхгүй юм. Зүүд болохоор аргагүй л дээ. 
Нөхрөөс дуудлага ирлээ. Автал учиргүй баярласан хүн “Хүрлээ ах “Морин хуур” авчихаж”, би баяр хүргэчихсэн шүү, чи яриарай” гээд тасалчихав. 2012 оны 2-р сарын 15-ны өдөр байлаа. Уг нь уран бүтээлийнх нь цэнгүүнээс сэтгэлд минь хальж асгарсан сайхан сэтгэгдэл үлдсэн ч энэ талаар илэрхийлж амжилгүй өдийг хүрчихсэн байсан юмсан. 
2011-04-04. Өнөө өглөө төв стадионы хажууд байх Монгол Улсын хамгийн том төрийн далбаа үзүүр нь сэмрээд гурван тийшээ салбайтал унжжээ. Сэмэртэл санаа алдаа юу?
Өвөө минь “Юм гэдэг учиртай” гэж их хэлдэгсэн. Өчигдөр веб сайтуудаас Герман Улсад төрийн айлчлал хийж байгаа Ерөнхийлөгчийн маань ард Германы төрийн далбаатай эн зэрэгцэн байрласан монгол төрийн далбаа маань өсөж дэвжихийн бэлгэдэл өөдөө цогнойх гал биш өвс шарилжийн хүндэтгэл өмнөд хөршийн цэцэг байхыг хараад сэтгэл өвдсөнөө бичих шалтагийг “сэмэрсэн” далбаа надад сануулаад орхилоо. 
Өвс шиг амьдрал -2
Би
Өвс шиг
Ургаж,
Гандаж,
Бас хатна...
· *
Оюуны спорт гэгддэг шатрыг Монголд яаж үнэлдэг вэ? Хэлэхээс ч ичмээр л үр дүн харагдана. 2012 оны Өсвөрийн шатарчдын улсын аваргын тэмцээн 3 сарын 24-27-ны хооронд 24-р сургууль дээр зохиогдлоо. Энэ жилээс эхлээд Өсвөрийн шатарчдын улсын аварга шалгаруулах тэмцээнийг “Төрийн банк” ивээн тэтгэж, өөрсдийнхөө нэрэмжит болгож байгаа юм байна. Хүн бүр овоо доо гэж баярлаж суув. 
Амьдрал үргэлж нэг жимээр нэгэн хэвийн алхуулдаггүй юм билээ. Тийм ээ, амьдрал бол тасалгаанд байдаг гүйлтийн зам биш. Чи л надад ингэж хэлсэн. Өнгөрсөн хугацаанд өөрийнхөө туулж өнгөрүүлснийг дүгнэх гээд үз дээ. Урт богино нь хамаагүй, тэр бол чиний өөрийнхөө жороор найруулсан зөвхөн чиний л зам учраас ирээдүйд мөрдөх хамгийн том сургууль чинь болсон. Чи хүчтэй, өөртөө өндөр шаардлага тавьдаг, бусдын шалгуурыг дааж чаддаг “зөв” хүн. 
Шуураад л, энэ тэнгэр
Шуранхай шиг исгэрч
Гэзэг хийсгэнэ...
Сэтгэлд
Гуниг овоорч
Үүл шиг бүүдийнэ.
*
Арга ч үгүй биз дээ
Хавар цаг...
*
Ухаан орсон цагаасаа л эмээгийн “хайр”-ыг үгүйлдэг байсан хүн дээ би. Эмээгийн тухай бодох гэхээр хов хоосон, юу ч орж ирдэггүй юм. Одоо ч хэвээрээ. Аавын маань ээж аавыг бага байхад л нас барсан болохоор тэр хүний тухай би огт мэдэхгүй. Ээжийн маань ээж намайг гуравтай байхад өнгөрч, тэр хүний дүр төрх огт үлдсэнгүй. 
Чи над дээр хугацаагүй цэргийн албанд насаараа алба хаахаар цор ганцаараа зориглон ирсэн миний цэрэг билээ... Чамд өглөө эртлэн босож өөрийн минь төлөө өдөр бүр ажиллах амар байгаагүйг би мэднэ ээ. Гэсэн ч чи зовлон тоочилгүйгээр, хэцүү гэж шантралгүйгээр нүдэндээ инээмсэглэл тодруулан гэр бүлийнхээ энхийн манаанд чин үнэнчээр зогсдогт чинь би хайртай.
Чамайг би урь орж, цас ханзрахад гэнэтхэн саналаа. Ирж байгаа болов уу? Зуны эхэн сард л чамтай таардаг болохоор, зулай шиг нимгэхэн даашинзыг чинь атаархан ширтдэг болохоор хурдхан шиг л нар төөнөж, нугийн цэцэгс дэлбээлээсэй гэж хүсэв...
Бундуу бөөн баяр. Гэр хороололд яндан хөөлж, нүүрс түлж, агаар бохирдуулдагаараа гадуурхагдаад байсан түүнд сайд Д.Хаянхярваа, Ц.Дашдорж, Нийслэлийн засаг дарга Г.Мөнхбаяр нар 2012 оны 02-р сарын 21-ны өдөр сүр дуулиантайхан зарлаж гарын үсэг зурсан жилийн 6 хувийн хүүтэй орон сууцны зээлийн мэдээ сэтгэлийн мухарт нь оч шидчих шиг л боллоо. 
Хар багаас минь сүүдэр шиг дагадаг, ангийнхантайгаа гадуур явах гэхээр үргэлж садаа болдог хоёр нөхөр байдаг байлаа. Ядахад хоёулаа эмэгтэй. Эмэгтэй болохоор үсийг нь самнана, нүүрийг нь угаана, хувцасыг нь өмсүүлнэ гээд бөөн ажил. Эрэгтэй байсан бол хальт усаар норгоод л хуруугаараа самнахад л гүйцээ ш дээ. 
Танихгүй бүсгүй над руу инээмсэглэх шиг
Хавар айсуй...
Тааламжтай сэнгэнэх сүрчигний нь үнэр урь амтагдуулж
Танхилхан бие, цэвэрхэн царай нь тэвэрт багтам ойртоход
Халуун амьсгаа, талимаа нүдэнд эрхгүй татагдан мансуураад
Хавар ирэх нь, үзэсгэлэнт бүсгүй нөмрөгөө доошлуулан алхах шиг аятайхан... 
 |